Beste sa,
Waarom ik me hard maak voor de jeugd?
Omdat ik zelf weet hoe het voelt om tussen wal en schip te vallen.
Niet “ernstig genoeg” voor hulp, maar wel genoeg om vast te lopen in jezelf, je toekomst en hoe je je verhoudt tot de wereld.
Het heeft mij jaren gekost om daaruit te komen. Door vol te houden en de juiste mensen te ontmoeten, ontdekte ik dat een dubbeltje ook een kwartje kan worden. Of zelfs een gulden. En ik had nog geluk. Mijn basis was op orde. Voor veel kinderen geldt dat niet.
Het brein van een kind is veerkrachtig, maar ook kwetsbaar. Waar het bij sommige kinderen gaat om duidelijkheid en perspectief, gaat het bij anderen om de echte basis: veiligheid en hoop.
Wat mij raakt, is dat juist deze groep vaak over het hoofd wordt gezien. Terwijl daar zoveel te winnen is. Niet alleen voor het kind zelf, maar ook voor de toekomst van de samenleving. We zijn als mens succesvol omdat we samen kunnen leven en werken in groepen. Juist daarom moeten we er zijn voor kinderen en jongeren die daarbuiten dreigen te vallen.
Daarom geloof ik dat we als samenleving de verantwoordelijkheid hebben om eerder te zien wat er speelt. En dan iets te bieden dat helpt.
Als één oefening een kind helpt om zichzelf anders te zien, of een ouder helpt om beter te begrijpen wat er speelt, dan maken we impact.
Als een ouder leert zijn of haar emoties beter te reguleren en daarmee een kind beschermt, maken we impact.
Als een jongere zich, zelfs onderweg in de stromende regen, even realiseert waar hij invloed op heeft, maken we impact.
